BRIEF VAN EEN GEBRUIKER

Beste mensen,

Weet u het nog, dat ik een brief schreef aan mijn zusje? Ik wist toen zeker dat iedereen om me heen zeurde en klaagde over mij. O.k. ik nam weleens een snuifje, maar ik kon zo weer stoppen.
Nu weet ik beter. Af en toe een snuifje nemen is bijna onmogelijk. Voordat je het weet gebruik je elk weekend, wil je ook weleens in de week en dan is het eigenlijk al gebeurd. Je bent verslaafd. Ja, echt waar. Ik geef het nu toe. Want iedere keer als er iets naars gebeurde greep ik naar de coke. Ik ben heel diep gezonken. Totdat alles en iedereen me uitkotste. Eerst haatte ik ze allemaal. Maar toen ik besefte dat het mijn eigen schuld was is er iets met me gebeurd. Ik begon na te denken en steeds meer te snuiven natuurlijk! Want als je nadenkt voel je dat je alles verprutst hebt en dat jij zelf de grote sufferd bent. Niet alles en iedereen om je heen, maar jij…..Dat is een afschuwelijk gevoel, dat kan ik u verzekeren! Je denkt dat je gek wordt.

Je kunt dan 2 dingen doen: proberen ermee te stoppen, of snuiven en slikken en spuiten totdat je er (letterlijk) bij neer valt. Ik heb gekozen voor het eerste. En toen gebeurde er iets heel moois: alle vrienden en mijn familie, die mij niet meer wilden zien, gingen mij helpen.
Ik zal het kort maken. Er is een opname geweest en hoewel ik door een diep dal ging, heb ik volgehouden. Maanden heeft het geduurd, maar toen begon ik weer te leven! Wat een wonder! Ik zag weer hoe mooi de wereld was, hoe aardig de mensen om me heen en vooral: hoe goed mijn familie en vrienden eigenlijk voor mij waren. Echt een wonder dat ze nog met mij te maken wilden hebben! Wat een opluchting. Het hielp me echt om door te zetten. Want het is niet gemakkelijk. Je moet weer helemaal opnieuw beginnen. Je hebt geen werk meer, geen vrienden. Die ‘zogenaamde’ vrienden van vroeger moet je natuurlijk links laten liggen. Zij zijn er alleen maar op uit jou weer zo snel mogelijk aan ‘de snuif’ te hebben.
Daar wil ik het ook nog even over hebben. Weet u, dat als je thuiskomt, de aasgieren om je heen lopen? Dat ze je altijd weten te vinden en er alles aan doen je weer te verleiden? Hoewel je een nieuw telefoonnummer hebt weten ze het binnen de kortste keren weer te achterhalen. Dan bellen ze je weer. Of ze zien je lopen en bieden het je aan.

Lieve mensen, misschien denkt u: dat zou ik weleens willen zien. Maar zo werkt het niet. Eerst loop je met je hoofd in de wolken. Maar dan wordt het moeilijk. Alles weer opnieuw opbouwen is een enorme opgaaf. En je bent nog wel diezelfde jongen met die ziekte van verslaving in zich. Je kunt ook maar beter geen pilsje meer drinken, want…….
Zo gaat het maar door. Het wordt zwaarder. Maar je zet door. Knap, vindt iedereen om je heen. Maar zelf weet je, dat je het niet gaat redden. Het stemmetje in je hoofd is er te vaak en de aasgieren ook. En dan….op een heel kwade dag, gebeurt het weer. Je kunt de verleiding niet weerstaan. Heerlijk, wat een opluchting. Even niks voelen. Maar dan…..Binnen korte tijd is het weer uitgewerkt. De kater is des te groter. Het lijkt wel of je wereld is ingestort.

Lieve mensen……wat moet ik nu?????’

Tot zover de noodkreet van een verslaafde. Van een zieke. Want we weten inmiddels dat een verslaafde een ziekte heeft. Je kunt er goed mee leven, maar je moet wel de regels van je ziekte opvolgen.
De Moedige Moeders weten er alles van. Ze hebben het allemaal ‘aan den lijve’ ondervonden en vele, vele verhalen gehoord, die altijd weer op hetzelfde neerkomen.
De noodkreet van deze jongen hoeft geen noodkreet te blijven. Hij kan er weer uitkomen. Maar dan wel met hulp. Blijvende hulp. Hij zal het moeten accepteren dat hij is wie hij is, met zijn beperking. Een lange weg, maar gelukkig is er hoop. De duisternis is overwonnen door het Licht. Daar is hulp te krijgen, steeds weer opnieuw!